آمدم چیزی بنویسم، چشمم خورد به لیست پست ها و دیدم تعداد پست های حذف شده و رفته در فهرست «ثبت و عدم نمایش در وبلاگ» کم کم دارد از تعداد نمایش داده ها بیشتر می شود... برخی را چند روزی گذاشتم و بعد رفت در این لیست شخصی و برخی را هم هرگز نگذاشتم...

امروز وقتی چشم را باز کردم و دیدم ساعت یک بعد از ظهر است، تا چند لحظه باور نکردم که بیدار شده ام... باور نکردم که ساعت یک است... نمیفهمیدم کجا هستم... در خواب گیر افتاده بودم... در خوابم دریایی بود که می خواستم از غرق شدن در آن بگریزم و نمیشد... به هر راهی که می دانستم می خواستم از رفتن در میان آب فرار کنم و نمیشد... خودم را دیدم که با یک بالن در هوا معلق هستم... انگار خواسته باشم با پریدن در هوا از دریا بگریزم... دریا انگار دید که در آسمانم، موج هاش بلند شد... خیلی بلند... آنقدر که با هر بار برخورد به ساحل قطرات درشت آب به آسمان میرفت و روی چتر من میریخت. ترسیده بودم و حس می کردم چترم دارد سنگین می شود و به زودی در آب خواهم افتاد. نه می توانستم جایی برای فرود پیدا کنم. نه می توانستم در آسمان بمانم. در میانه، با اضطراب معلق مانده بودم...بعد خودم را دیدم که توانسته ام فرود بیایم. دریا که انگار دیده بود فرود آمده ام این بار به جای موج های بلند، موج هایش را در ساحل گسترد... موج ها جلو می آمدند... آنقدر جلو که به کوچه ها و خانه ها و مغازه ها میریخت... به هر خانه و مغازه ای پناه می بردم موج آب به دنبالم می آمد...افتاده در غرقابه ای، تا خود که داند آشنا... دریا می خواست که من را خیس کند و به درون خودش بکشد... تقلای من برای در میانه موج ها نیفتادن بیهوده بود...

اگر صبح از خواب بیدار نشوم، به هیچ کجا برنمی خورد... در عوض یک خواب طولانی به دست می آورم... خیلی طولانی... دیگر نه باری خواهم بود و نه آزاری بر این جهان.
ناپدید شدنی نرم و آرام... بدون صدای پایی حتی... در سالن خالی، پرده بیافتد و صحنه تاریک شود. حتی کسی نیست که بگوید بی جهت زیست و بی جهت رفت... یا اینکه اصلا مگر آمده بود که رفت؟ جایی در سایه یک حاشیه... در مرز وجود داشتن و نداشتن... در آستانه گودال تهی ...